Ҷавобҳои нав

Тавоф ва саъй бо пойафзол, дар сурате ки пойафзол поку тоза бошад, ҷоиз аст. Дар суннат низ омадааст, ки гоҳе намоз бо пойафзол хонда шавад. Пас, агар намоз бо пойафзол дуруст бошад, тавоф ва саъй бо он ба тариқи авлотар ҷоиз мебошад. Бо вуҷуди ин, беҳтару муносибтар он аст, ки шахс бо пойафзол тавоф накунад, то мабодо касоне, ки ба покизагӣ аҳамият намедиҳанд ва аз наҷосат парҳез намекунанд, ба ӯ пайравӣ намоянд ва ин боиси олуда шудани масҷид ва ифлос гардидани он гардад.

Барои зан ҷоиз аст, ки ба ҷойи мард ҳаҷ намояд. Бинобар ин, барои зан ҷоиз мебошад, ки ба ҷойи падараш ҳаҷ кунад, ҳамон тавре ки паёмбар (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) ба зани хасъамӣ амр намуд, ки ба ҷойи падараш ҳаҷ кунад. Ҳамчунин барои мард низ ҷоиз аст, ки ба ҷойи зан ҳаҷ намояд, ҳамон гуна ки паёмбар (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) ба мард амр намуд, ки ба ҷойи модараш ҳаҷ кунад.