Бар ҳар мусулмоне, ки тавоноии кор кардан ва касби рӯзиро дорад, воҷиб аст барои ба даст овардани даромаде талош намояд, ки ӯро ва ҳамсар, фарзандон ва дигар афроде, ки таъминашон бар зиммаи ӯст, аз ниёзмандӣ бениёз созад.
Пас, ҳар гоҳ ин масъулиятро анҷом дод, агар вақти боқимондаашро — хоҳ рӯз бошад, хоҳ шаб — ба ибодати Аллоҳ таъоло, аз қабили намоз, рӯза ва тиловати Қуръони Карим бахшад, ин барои ӯ беҳтар аст.
Барои ибодатҳои мутлақ вақти махсусе муқаррар нашудааст. Албатта, намози шаб аз намози нафл дар рӯз бартарӣ дорад, аммо ин ҳаргиз маънои онро надорад, ки ибодатҳои нафлӣ дар рӯз савоб надоранд.
Аз ин рӯ, инсон бояд нахуст воҷиботро адо намояд, хоҳ воҷиботе, ки ба ҳаққи Аллоҳ таъоло тааллуқ доранд ва хоҳ воҷиботе, ки ба ҳаққи бандагон вобастаанд. Сипас вақти боқимондаро ба анҷоми корҳои мустаҳаб ихтисос диҳад. Ва агар барои истироҳат ва таҷдиди нерӯ бахше аз вақти худро ба корҳои мубоҳ сарф кунад, ҳеҷ ишколе надорад.