عقیدهٔ اسلامی یک روش نظری و فلسفی نیست، بلکه روشی عملی و جدی است؛ زیرا عمل، رکنی استوار در این عقیده است و از همین رو، اهل سنت اتفاق‌نظر دارند که ایمان، قول و عمل است؛ یا به عبارتی: گفتن با زبان، باور با قلب، و عمل با اندام‌ها و ارکانِ بدن است. اما راه‌های آموختن عقیدهٔ صحیح، یادگیریِ مستقیم از اهل آن یعنی علمای دانا به عقیده و عمل‌کننده به مقتضای آن است، و این سالم‌ترین و سودمندترین راه برای کسی است که این امر برایش فراهم باشد. کتاب‌های مفید در زمینهٔ عقیده را در پاسخ مشروح ببینید.

دین اسلام دارای سه مرتبه است که عبارتند از: اسلام، ایمان و احسان. هر مرتبه معنای خاص خود را دارد و دارای ارکانی است که تبیین و توضیح آن‌ها در پاسخ مشروح آمده است.

غیب دو نوع است: ۱. غیب مطلق، و این نوع را جز خدا کسی نمی‌داند، مانند دانستن زمان قیامت و نزول باران و امثال آن. ۲. غیب نسبی، و آن چیزی است که علم آن از برخی از آفریدگان پنهان است و برخی دیگر آن را می‌دانند. این نوع، تنها نسبت به کسی که از آن جاهل است و آن را نمی‌داند، «غیب» نامیده می‌شود و برای کسی که آن را می‌داند، غیب نیست.

اسلام به معنای عام، همان خضوع، تسلیم و اطاعت از پروردگار جهانیان، و عبادت او به تنهایی و بدون شریک است. و به معنای خاص، دینی است که پیامبر ما، محمد - صلی الله عليه وسلم - آورده است و خداوند از هیچ‌کس دینی جز آن را نمی‌پذیرد.

اولیای خداوند همان اهل ایمان و تقوا هستند که در تمام امورشان خداوند متعال را ناظر می‌دانند، بنابراین به اوامر او پایبندند و از نواهی او دوری می‌کنند. و ولایت بر حسب ایمان و تقوای بنده متفاوت است، در نتیجه هر مؤمنی بهره‌ای از ولایت و محبت و قرب خداوند دارد. و ولایت در انحصار کسی نیست و نشانهٔ ممتازی برای طبقهٔ معینی از مردم نیست، و با وراثت یا با نشان‌ها و مدال‌ها به دست نمی‌آید. اما دربارهٔ اطلاق «اصحاب الله» بر اولیاء، ما دلیلی بر صحت این نام‌گذاری سراغ نداریم.